Pagbuo at Balidasyon ng mga Talasanayang Ginamitan ng Estratehiyang Improvisasyon Sa Pagtuturo Ng Filipino 11

Abstract

Ang pananaliksik na ito ay nakatuon sa pagbuo at pagbabalidasyon ng mga talasanayang naglalapat ng estratehiyang improvisasyon para sa asignaturang Filipino 11, bilang tugon sa naitalang pag-urong ng kasanayang pasalita at sa kakulangan ng inobatibong kagamitang panturo na umaayon sa binagong kurikulum ng Mabisang Komunikasyon. Gumamit ang pag-aaral ng disenyong Research and Development (R&D) at ng Modelong 4D (Define–Design–Develop–Disseminate) ni Thiagarajan upang matiyak ang sistematiko at ebidensiyang batay na proseso ng pagdidisenyo ng materyal. Ang mga datos ay kinalap mula sa 60 guro ng Filipino sa Senior High School mula sa Tarlac, Nueva Ecija, at Katimugang Leyte sa pamamagitan ng talatanungang sumusuri sa (a) mga gawain sa pagsasalita, (b) kasalukuyang kagamitang ginagamit, at (c) antas ng hamon at pangangailangan sa silid-aralan; samantala, ang nabuong talasanayan ay sinuri at inebalwasyon ng 5 eksperto sa Filipino, pedagohiya, kurikulum, at sining ng teatro batay sa kabisaan ng nilalaman, gawain, at pagtataya, gayundin sa kalidad at konsistensi.

Ipinakita ng resulta na pinakamadalas ipagawa ng mga guro ang Pangkatang Talakayan (50.0%) at Mga Improvisasyonal na Senaryo (40.0%), na nagpapahiwatig ng paglipat mula sa memoryadong pagsasalita tungo sa mas natural at kusang paggamit ng wika. Gayunman, natukoy rin ang labis na pagdepende sa PowerPoint (80.0%) at ang mababang paggamit ng audio recordings (60.0% sa kategoryang Bihira), na nagpapahiwatig ng limitasyon sa pag-iiba-iba ng midyum na maaaring mahalaga sa pagmomodelo at pagmomonitor ng aspekto ng pagbigkas. Pinagtibay rin ng mga guro na ang stage fright (40.0%) at kakulangan sa kagamitang pampagtuturo (33.3%) ang pangunahing hadlang sa paglinang at pagtataya ng kasanayang pasalita—mga natuklasang nagsilbing empirikal na batayan sa pagdidisenyo ng talasanayang nakasentro sa aktibong partisipasyon at pagbuo ng kumpiyansa.

Sa pagbabalidasyon ng mga eksperto, nakamit ng binuong talasanayan ang pangkalahatang mean na 3.66 (Lubos na Naaangkop) sa kabisaan, kung saan pinakamataas ang usability (mean = 3.69)—patunay na ang mga gawain ay praktikal at madaling isakatuparan sa antas ng guro at mag-aaral. Kapansin-pansin din ang paglitaw ng perfect mean na 3.80 sa piling gawain (hal. “Sabi nga ni Boss”/Talasanayan 14) na iniuugnay sa awtentikong paglalapat sa makatotohanang sitwasyong pangkomunikasyon. Sa aspekto ng pagtataya, nanatiling mataas ang kabisaan (mga mean na 3.63 at 3.66), na nagpapahiwatig na ang rubriks at pamantayan ay umaayon sa target na kompetensi at tumutugon sa pangangailangan para sa mas obhetibong pagmamarka; kalakip nito ang mungkahi ng mga eksperto na gumamit ng payak na wika at namamasdang indikador (hal. eye contact, lakas ng boses) upang maging malinaw ang inaasahan at maiwasan ang kalituhan ng mag-aaral. Sa antas ng pagtanggap batay sa kalidad at konsistensi, nakamit ang pangkalahatang mean na 3.53 (Lubos na Katanggap-tanggap), kung saan pinakamataas ang kaangkupan ng terminolohiya (mean = 4.00) at kalinawan ng pagkakalahad (mean = 3.80), na nagpapatunay sa teknikal at nilalamang kalidad ng instrumento.

Sa kabuuan, pinatutunayan ng pag-aaral na ang improvisasyon, kapag isinandig sa sistematikong balangkas ng 4D Model, ay mabisang estratehiyang pampagtuturo at pampagtataya na hindi lamang nagpapahusay sa pagganap sa pagsasalita kundi tumutugon din sa sikolohikal na pangangailangan ng mga mag-aaral, lalo na sa pagbawas ng kaba at sa paghahanda sa dinamikong hamon ng tunay na pakikipagtalastasan.